بسمه تعالی
همایش بررسی مسایل علوم اجتماعی ایران
همایش توسط انجمن جامعه شناسی ایران با حمایت پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم تحقیقات و فناوری، در روز چهارشنبه و پنج شنبه 13 و 14 اردیبهشت ماه برگزار شد.
میتوان گفت، انجمن جامعه شناسی ایران مهمترین، فعالترین و بزرگترین انجمن علوم اجتماعی و احتمالا علوم انسانی در حال حاضر است .
خلاصه مباحث و جلسات
سخنرانی دکتر خرمشاد دارای دو بخش بود، یکی بحث علمی و دیگری یک راهکار و پیشنهاد. در بخش اول ایشان مسایل علوم اجتماعی ایران را در حال حاضر توسعه اجتماعی و فقدان زبان مشترک و دیالوگ میان علم و جامعه بیان کردند. او بحث علمی خود را به اینجا منتهی کرد که یکی از برنامه هایم کمک به رشد علوم انسانی است، و برای این کار چون می دانستم که سازمان ملل در این موضوع کار کرده، در یک جلسه ای از آنان درخواست کمک کردم " دست یاری به سوی آنان دراز کردم " و آنان گفتند که برنامه مشخصی ندارند که به ما بدهند و در نهایت به این توافق رسیدیم که شبکه های علمی با محوریت ایران در منطقه راه اندازی کنیم و نیز در شبکه های قاره ای و جهانی ارتباطات علمی ایران را افزایش دهیم و آنها در این کار کمک و همکاری می کنند. ایشان پیشنهاد دادن طرح در این زمینه را به انجمن و یا گروههای علوم اجتماعی دانشگاههای دیگر دادند، و می تواند با محوریت انجمن جامعه شناسی صورت بگیرد.
میزگرد طرح توسعه علوم اجتماعی
این میزگرد با مدیریت دکتر محمد عبدالهی در موضوع چارچوب نظری طرح توسعه علوم اجتماعی در ایران، دکتر محمد امین قانعی راد در موضوع تعاملات و ارتباطات در بین کارگزاران علوم اجتماعی و دکتر پرویز اجلالی در موضوع طرح بازسازی و توسعه علوم اجتماعی و دکتر مسعود چلبی برگزار شد.
هریک از سخنرانان به محوری از بحث مشکل علوم اجتماعی در ایران و راهکارهای بهبود وضعیت آن پرداختند، و در انتها دکتر اجلالی طرح جامع، دقیق و مفصل بازسازی آموزش علوم اجتماعی را توضیح دادند. این طرح با صرف وقت بسیاری در یک گروه متخصص تحقیقی- برنامه ریزی در انجمن جامعه شناسی ایران تهیه شده و آماده اجرا است، و قرار است به زودی چاپ شود. دکتر اجلالی از همه فعالان این حوزه خواستند که نظرات و پیشنهادات خود را در جهت اصلاح طرح با انجمن در میان بگذارند.
در بعدازظهر با حضور هیات رییسه، اساتید به سخنرانی پرداختند.
دکتر لهسایی زاده از اساتید قدیمی و مطرح دانشگاه شیراز ویژگیهای یک استاد جامعه شناسی را بیان کردند، که بیشتر شبیه به توصیه های اخلاقی بود نه مقاله ای علمی.
دکتر زکی هم پایان نامه های رشته علوم اجتماعی را به روش تحلیل ثانویه بررسی کرده بودند و یکی از نتایج تحقیق ایشان این است که از موضوعات دسته بندی شده، موضوعات فرهنگی بیشترین مورد بود و بعد خانواده و آموزش و پرورش.
دکتر زاهد هم در مورد علوم اجتماعی بومی در ایران مطلبی را ارایه دادند که بحث ایشان تکراری بود و دارای نکته جدید و یا روش نویی نبود.
دکتر آزاد نیز با توجه به موضوع همایش و بحث دکتر زاهد به بحث بومی کردن علوم اجتماعی انتقاد کردند و آنرا تهدیدی برای علوم اجتماعی در حال حاضر دانستند. ایشان موقعیت کنونی جامعه شناسی را به علت حضور همزمان چهار نسل جامعه شناسان در کنار هم موقعیتی استثنایی بیان کردند که حتی در آمریکا و کشورهای غربی وجود نداشت. مناقشه ها و اشکالهای که در مقابل جامعه شناسان بوده به قرار زیر عنوان کردند:
مناقشه نسل اول، اثبات علم بودن جامعه شناسی (جامعه شناسان فلسفی). مناقشه نسل دوم، کاربرد جامعه شناسی، در این دوران تفکر سازمانی و توسعه و نوسازی حاکم بود(مهندسی اجتماعی). مناقشه نسل سوم بحث اسلامی بودن جامعه شناسی و انطباق آن با دین و مذهب بود( جامعه شناسان بنیاد گرا). برای نسل چهارم توضیح و تبیین زندگی روزمره در دنیای مدرن و پسا مدرن ( مطالعات فرهنگی). همه این مناقشات از بیرون بر جامعه شناسی وارد شده است و آنرا به چالش کشیده است و جالب اینجاست که هیچ نسلی به هر دلیلی نتوانست به این مناقشات پاسخ مناسبی بدهد، یعنی هنوز در حال حاضر تمام این مناقشات وجود دارند ولی از بحث غالب کنار رفته اند. ایشان ادعا می کردند که این جامعه شناسی که در حال حاضر در ایران وجود دارد همین جامعه شناسی بومی است و اگر کسی ادعای دیگری دارد، نظریات خود را مثلا به عنوان جامعه شناسی اسلامی بیان کند. اینکه ما مرتب تکرار کنیم که جامعه شناسی بومی نیست، اسلامی نیست، جز لطمه به جامعه شناسی و از بین بردن آن نتیجه ای نخواهد داشت.
بعد از استراحت مختصری میزگردهای تخصصی به طور همزمان در اتاق های دانشکده برگزار شد.
ادامه مطلب
